Ο Pasterze, ο μεγαλύτερος παγετώνας της Αυστρίας, εξακολουθεί να ενώνει τα ανώτερα και τα κατώτερα τμήματά του με μια τελευταία στενή λωρίδα πάγου. Οι νέες εικόνες του Landsat 9 δείχνουν όμως πόσο εύθραυστη έχει γίνει αυτή η σύνδεση: το πέρασμα που κάποτε είχε πλάτος σχεδόν 900 μέτρα έχει περιοριστεί σήμερα στα περίπου 120.
Η σύγκριση που δημοσίευσε το Παρατηρητήριο Γης της NASA είναι από εκείνες που δεν χρειάζονται πολλή εξήγηση. Το 1985, πάγος από την ανώτερη λεκάνη κατέβαινε προς την κοιλάδα μέσα από περισσότερους καταρράκτες πάγου. Στην εικόνα του Αυγούστου 2026 έχει απομείνει μόνο ο Hufeisenbruch, μια στενή παγωμένη «γέφυρα» που κρατά ακόμη τα δύο τμήματα ενωμένα.
Από 900 μέτρα, μόλις 120
Μετρήσεις του Πανεπιστημίου του Γκρατς και της Αυστριακής Ορειβατικής Λέσχης δείχνουν ότι το πλάτος του Hufeisenbruch μειώθηκε από σχεδόν 900 μέτρα το 1998 σε περίπου 120 μέτρα το 2025. Ήδη από το 2020, μια προηγούμενη σύνδεση του παγετώνα είχε αντικατασταθεί από καταρράκτη νερού.
Οι επιστήμονες αποδίδουν την υποχώρηση τόσο στη μικρότερη ποσότητα πάγου που φτάνει από ψηλότερα όσο και στη θερμότητα που εκπέμπουν οι γυμνές πλέον βραχώδεις επιφάνειες γύρω του. Ο Pasterze υποχωρεί από τα μέσα του 19ου αιώνα, ενώ από το 1980 η απώλεια μάζας έχει επιταχυνθεί.
Τι θα συμβεί όταν κοπεί η τελευταία σύνδεση
Φωτογραφίες του Αυγούστου επιβεβαίωσαν ότι η λωρίδα πάγου παρέμενε άθικτη. Οι παρατηρητές εκτιμούν ότι, εφόσον το φθινόπωρο και ο χειμώνας κινηθούν κοντά στα φυσιολογικά επίπεδα, ίσως αντέξει έως το 2027. Όταν τελικά λιώσει ή καταρρεύσει, ο Pasterze αναμένεται να χάσει τον τίτλο του μεγαλύτερου παγετώνα της Αυστρίας από τον Gepatschferner στο Τιρόλο.
Παράλληλα, στη θέση όπου κάποτε υπήρχε συμπαγής πάγος μεγαλώνει μια παγετωνική λίμνη. Η έκτασή της αυξήθηκε εκθετικά από το 1998 έως το 2019. Τέτοιες λίμνες μπορούν να επιταχύνουν την απώλεια πάγου και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αυξήσουν τον κίνδυνο αιφνίδιων πλημμυρών όταν το νερό απελευθερωθεί απότομα.
Δες κ αυτό
Η ιστορία του Pasterze δεν είναι απλώς μια ακόμη μέτρηση για το κλίμα. Είναι μια αλλαγή τοπίου που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μιας γενιάς: εκεί όπου υπήρχε ένας ενιαίος παγετώνας, μένουν βράχος, νερό και μια τελευταία λεπτή γραμμή πάγου.
Πηγή: NASA Earth Observatory.
Κύρια εικόνα: ενδεικτική, Alan Kabeš μέσω Pexels.
